پایگاه خبری تحلیلی پیام سپاهان

آخرين مطالب

چهارباغ برای که به صدا درمی‌آید؟ فرهنگي

چهارباغ برای که به صدا درمی‌آید؟

  بزرگنمايي:

پیام سپاهان- باید چهارباغ را گز می‌کردم تا نوازندگان خیابانی را پیدا کنم. جلو می‌رفتم و در فاصله پایان یک آهنگ تا آغاز دیگری، کنارشان می‌نشستم و خودم را معرفی می‌کردم. 

با شنیدن اسم خبرنگار، بیم و امید زیر پوستشان می‌دوید؛ «اینکه می‌پرسد، با ماست یا بر ما؟» بااین‌حال، صاف و ساده و صمیمی‌تر از آن بودند که دست‌به‌سرم کنند.

 لازم بود مقدمه‌چینی کنم، احوالشان را بپرسم و خودم را به ندانستن بزنم؛ ندانستنِ اینکه موسیقی خیابانی یکی از انواع هنر شهری است و فرق آن با گدایی، از زمین تا آسمان است.  

نخستین که پاسخ داد، کمانچه‌ای در دست داشت:

«بهروز اورجن هستم، 47 ساله، من سال 65 تا 69 زیر نظر علیرضا افتخاری آواز کار می‌کردم. بعد هم رفتم خدمت و آمدم و خودم استاد خودم شدم. ردیف‌ها را گرفتم و گوشی کار کردم. یک کمانچه هم خریدم و شروع کردم به زدن. منتها اینکه الان با آن می‌زنم نیست. شهرداری منطقه سه، پارسال آن را با یک کمانچه و ویولن دیگر از من گرفت و برد. هرچقدر هم اصرار کردم به من پس ندادند. به خدا حیف این سازهاست که توی انبار خاک بخورد.

من شغلم آینه‌کاری است، اما دو سال است که شب‌ها می‌آیم چهارباغ و برای دل خودم می‌زنم. از وقتی‌که ماشین از چهارباغ رد نمی‌شود وضع خیلی بهتر شده. مردم بیشتر رفت‌وآمد می‌کنند. من همیشه جلوی این پاساژ ساز می‌زنم. صبر می‌کنم چراغ‌ها را خاموش کنند و در پاساژ را ببندند تا جمع شدن مردم برایشان مزاحمتی درست نکند.

امسال که کمتر اذیت می‌کنند تعداد جوان‌ها بیشتر شده، همه اهل ذوق شده‌اند. بالاخره موسیقی غذای روح است. می‌آییم و می‌زنیم، شاید دو ریال هم گیرمان بیاید.»

_ درست همین‌جا، وقت پرسیدن آن سؤال کذایی است: بعضی‌ها می‌گویند این پول گرفتن یک‌جور گدایی است. توضیحی برایشان دارید؟ 

«80 درصد این‌هایی که می‌آیند توی خیابان و ساز می‌زنند در کنار عشق به موسیقی از آن امرارمعاش هم می‌کنند اما توجهشان به پول در درجه آخر است. خب گداها در درجه اول به پول فکر می‌کنند. در ثانی، گدا هنری ندارد. کسی که سال‌ها برای یادگرفتن یک ساز تمرین کرده را کنار کسی می‌گذارید که یک بچه را با قرص خواب می‌کند و صبح تا شب جز عجزولابه و التماس و دست دراز کردن جلوی مردم کاری ندارد؟

من خیلی وقت‌ها اصلاً کیفی جلوی پایم نیست، اما بااین‌حال مردم می‌آیند و می‌گویند این پول به‌عنوان شیرینی شما باشد. ما دست آن‌ها را رد نمی‌کنیم. مردم ایران مردم خوش‌قلبی هستند. هنر را می‌شناسند به آن‌ها که صدای بدی دارند یا بلد نیستند درست ساز بزنند پول نمی‌دهند. گدایی راحت است دختر جان، لازم نیست کسی 20 سال کلاس ساز و آواز برود تا بتواند گدایی کند. متوجهی؟ »

_متوجهم آقا.
 
می‌روم و دومی را ابتدای خیابان عباس‌آباد ملاقات می‌کنم. حکایت نی‌اش که تمام می‌شود، قصه خودش را آغاز می‌کند:

«عباس دنیایی هستم، 45 ساله، 35 سال تمام است که در عرصه موسیقی فعالیت دارم. لوح تقدیر جشنواره موسیقی معلولین کشور را هم سال 79 از دست پرویز مشکاتیان گرفتم. از وقتی حمایت نشدم به موسیقی خیابانی پناه آوردم. 

تا حالا چند بار سازم را گرفته‌اند و مرا با ماشین‌هایشان برده‌اند؛ یک‌بار فضیلت یک‌بار جای دیگر. هی می‌پرسند مال کدام شهری؟ برای چی ساز می‌زنی؟ من هم هزار بار گفتم مال همین‌جا هستم و برای چی چی ساز می‌زنم، هنوز هم می‌گویم. مأمورها که گناهی ندارند، خودشان هم راضی نیستند به‌هرحال یکی به آن‌ها دستور می‌دهد. من نمی‌دانم کیست اما می‌گویم خودتان بنشینید و جمع‌بندی کنید. 

من اگر حمایت می‌شدم که نمی‌آمدم توی خیابان ساز بزنم، می‌رفتم سالن. این هم یک‌جور کنسرت است. قیمت بلیتش را هم مردم به میل خودشان پرداخت می‌کنند. 

_اگر کسی بگوید این نه بهای بلیت اجرای زنده خیابانی بلکه گدایی است چه؟
«این توهین است. با این تعریف بقالی و قصابی هم یک‌جور گدایی است. اصلاً حرف خوبی نیست. مردم از صمیم قلب و در ازای لذتی که با شنیدن یک آهنگ خوش می‌برند به ما پول می‌دهند. توی سالن کنسرت می‌نشینند و گوش می‌کنند، اینجا می‌ایستند. چه فرقی دارد؟»

_ باد، بریده‌ای از صدای گیتار را با خودش آورده. سنگ‌ریزه‌های گذرِ در دستِ احیا را زیر پایم طی می‌کنم و مردی را می‌بینم که میانه این نبضِ سبزِ هنوز تپنده، قلیان و فلاسک چایی‌اش را بین پاهایش گذاشته و بی‌وقفه، اکسیژن می‌گیرد و دو سیب پس می‌دهد! حلقه دود محو می‌شود و صدای گیتار، بلند...  

«مهران بویری هستم، 29 ساله، سه سال است که اجرای خیابانی کار می‌کنم. گاهی جلفا، نقش‌جهان، روی پل‌ها و دروازه شیراز، گاهی هم چهارباغ اما اینجا از همه‌جا بهتر است. جاهای دیگر برخورد جدی می‌کنند و ساز را می‌گیرند. من تجریش تهران هم اجرا داشته‌ام. گروه‌های زیادی آنجا موسیقی خیابانی کار می‌کنند، نیروی انتظامی هم حواسش هست که برای کسی مزاحمتی ایجاد نشود. 

به نظر من وقتی یک ‌چیزی خوب است باید همه‌جا خوب باشد. شهرها نباید ایالتی رفتار کنند. در بیشتر شهرهای کشور موسیقی خیابانی اجرا می‌شود. مردم هر سبکی را که دوست دارند می‌ایستند و گوش می‌کنند، دوست هم نداشتند بلند می‌شوند و می‌روند. 

توی خیابان همه جور صدایی شنیده می‌شود از صدای لودر گرفته تا بوق، به نظر شما قشنگ‌ترین این صداها، صدای موسیقی نیست؟»

_بله ولی این پول دادنِ مردم کمی شبهه ایجاد کرده. ممکن است بگویند یک‌جور گدایی است.

«ما که به مردم نمی‌گوییم پول بده، خودشان می‌دهند. پول هنرمان را می‌دهند. گدایی یعنی اینکه تو در ازای هیچ از دیگران پول طلب کنی. خیلی شب‌ها هم بوده که ما هیچ پولی نگرفتیم اما توقع که نداریم. دادند دستشان درد نکند، ندادند هم سرشان سلامت. مردم از روی علاقه شخصی پول می‌دهند. خودشان که از موسیقی حمایت نمی‌کنند با این اندک کمک مردم هم مشکل دارند؟ این‌طور که نمی‌شود.

 نه خانم، مشکل اصلی که پول دادن و گرفتن نیست. مشکل این است که سروصدا و شلوغی می‌شود. این هم راه‌حل دارد. می‌توانند بگویند باند نیاورید تا صدای گوش‌خراشی ایجاد نشود. می‌توانند فضا را ساماندهی کنند، کارهای زیادی می‌شود به‌جای ممنوع کردن انجام داد.

همه موسیقی خیابانی را دوست دارند. این صدا قشنگی چهارباغ را چند برابر می‌کند. توریست‌ها هم در کنار حظ بصری، حظ شنوایی می‌برند و گردشگری رونق می‌گیرد.»

_اول رونق گردشگری، بعد هم رونق تولید. ممنون به خاطر صدای دلنشین این روزهای چهارباغ.





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

اکران انیمیشن‌های برتر دنیا در "بچه‌ها سینما"

آغاز به کار سومین المپیاد فیلم‌سازی نوجوانان کشور

وحدت سبک در چهارباغ، آری یا خیر؟

مدرسه استعدادها

کاشانی‌ها از «آزمون سیاوش» تا«آزمون فریدون» را به نظاره می نشینند

جنگِ جهل و خِرَد

«انسان 250 ساله» دیباچه‌ ورود به معارف ناب زندگی ائمه(ع)

اصفهان 4804 دانش آموز بازمانده و تارک از تحصیل دارد

دومین دوره مسابقه نمایشنامه‌نویسی کودک در اصفهان برگزار می شود

روایتی از تنهایانِ با هم

جادوی روستاگردی

آغاز سومین روز جشنواره نمایش های آیینی با شبیه خوانی «منصور حلاج»

چیزهایی که یک بازیگر باید بداند

حمام خسرو آقا را فرح خراب کرد نه من!

حمام شاهزاده‌های اصفهان با همکاری شهرداری در حال مرمت است

گردشگری فرصتی که باید بیشتر از آن برای توسعه اصفهان بهره برد

تذکر به نهادها درباره کم کاری در مساله حجاب

محفظه‌هایی برای من

«پیدایش» یک شاعرانه رنگارنگ از پاریس تا اصفهان

فراز و فرود پوشش زنان اصفهان در گذرگاه تاریخ

43 هزار مجوز استخدام نیروی انسانی برای آموزش و پرورش صادر شد

برنامه های دهه غدیر شهرداری اصفهان با رویکرد معرفت محوری برگزار می شود

سنت‌هایی که نمایش شدند

نگاهی به اکران فیلم‌های "هنر و تجربه" در اصفهان

«مرجع جامع زاینده رود» دائره المعارفی برای شناخت و احیای زاینده رود

معاونت فرهنگی جهاددانشگاهی اصفهان در بالاترین رتبه در میان جهادهای کشور

مرمت مرحله جدید بازار تاریخی نایین آغاز شد

پیوند ورزش و محیط زیست، کتابی حامی گونه‌های جانوری نادر

بیش از 160 جشنواره گردشگری در اصفهان پیش بینی شد

بیماری جشنواره‌های ایرانی چیست؟

حذف مدارس خشتی و گلی و بخاری نفتی در اصفهان از آغاز سال تحصیلی

انس با قرآن برکت و معنویت زندگی را دوچندان می‌کند

برگزاری سومین همایش فصلی شعر مهرآیین در خمینی‌شهر

سینمای کودک؛ فانتزی یا واقعیت؟

«گلچین حقایق زندگی»ارائه دهنده راههای سعادت بشر

گشت ارشاد در زیرزمین و مترو هم فعال می‌شود

فیلم‌های داستانی کوتاه راه‌یافته به جشنواره فیلم کودک و نوجوان معرفی شدند

راه‌اندازی پرتال جامع گردشگری و صنایع‌دستی اصفهان

کمدیِ تراژیکِ "فرشچیان"

جشنواره کودک همبستگی میان کودکان اصفهان و دنیا را در افق هدف دارد

"بی‌بی‌جان" کتابی الگو برای همه

نخستین کاروان توانخواهان کاشانی راهی مشهد مقدس شد

"هزاره" در پنج او هفت

نمایش آثار هنرمندان 5 قاره جهان در جشنواره فیلمهای کودک و نوجوان

اصفهان ظرفیت قطب خلاقیت سینمای کودکان و نوجوانان شدن را دارد

برخورد با عرضه مانتو‌های جلوباز و توری در تهران

هشتم مرداد با فرهنگ و هنر

رازی که برملا شد...

از کارگاه‌های جشنواره فیلم کودک چه خبر؟

اصفهان، به رنگ جشنواره فیلم کودک درمی‌آید